Schouderartrose met rotator cuff scheur

Wat is schouderartrose?

Diagnose

• Alle klachten opsommen door een grondig gesprek.
• Klinisch onderzoek van de schouder.
• Standaard hebben we voldoende aan 2 onderzoeken die in onze dienst eenvoudig te verkrijgen zijn en niet duur voor u of voor de maatschappij.

-Radiografie: de gewone klassieke foto’s geven een beeld over de status van het bot (slijtage, vernauwingen…). Wij vragen steeds “3 opnamen”; hiermee weet de radioloog (bij ons) voldoende.

-Echografie: hiermee kan de radioloog een scheur in het peesblad opsporen en ook de grootte bepalen. Het onderzoek uitgevoerd door een ervaren radioloog is zeer nauwkeurig, eenvoudig levert geen stralenbelasting op.

• Bijkomende technische onderzoeken:

Als er twijfel bestaat over de herstelbaarheid van de scheur of we vrezen voor bijkomende letsels (biceps, kraakbeen…) vragen wij zelf een gericht onderzoek. Meestal zal dit een CT-scan of een NMR scan zijn waarbij vooraf contraststof in het gewricht gebracht wordt via injectie. Deze onderzoeken zijn moeilijker toegankelijk. Wij vragen ze het liefst zelf aan na uw eerste consult bij ons.

Indien een ingreep noodzakelijk is, zal nog een CT-scanner (zonder contrastvloeistof) noodzakelijk zijn voor de 3D planning. De ingreep wordt als voorbereiding met een computerprogramma gesimuleerd. Soms is het noodzakelijk om specifieke en op maat gemaakte prothesen of instrumenten te maken.

Behandeling

De behandeling van schouderartrose is gericht op pijnverlichting, het verbeteren van beweeglijkheid en het herstellen van de functie.
De aanpak hangt af van:

• ernst van slijtage
• ernst van de klachten
• toestand de omriggende pezen

Niet-chirurgische behandelingen

Is vooral  gericht zijn op het verminderen van de pijn en de onderliggende ontsteking, het herwinnen van de normale beweeglijkheid en het stimuleren van de andere delen van de ‘rotator cuff' en de bovenliggende spieren (deltoïd).

• medicatie en aanpassingen activiteiten: dit zal klachten mogelijks verminderen maar slijtage niet afremmen
• echogeleide infiltratie: een inspuiting in het schoudergewricht (corticosteroïden) heeft het voordeel dat de medicatie exact gewenste plaats zal aankomen en dus meer kans heeft op succes
• PRP behandeling: stimuleert kraakbeen met lichaamseigen groeifactoren
• Hyaluronzuurinfiltratie: smeert het gewricht

Chirurgische behandelingen

Als de klachten ondanks deze maatregelen niet onder controle te krijgen zijn, de pijn houdt aan en het gewricht wordt steeds stijver, pas dan zullen we overwegen om een schouderprothese te plaatsen.

Wanneer het peesblad dat de schouder omgeeft ook gescheurd of “versleten” is, zou de schouder onvoldoende stabiel zijn met een simpele vervanging van kop naar kop en pan naar pan. Om de constructie stabieler te maken werd enkele decennia geleden de “omgekeerde prothese” ontwikkeld. Hierbij gaan we de kom een de kant van de bovenarm plaatsen en de bol een de kant van het schouderblad.  Zoals op de modeltekening kan zien "pakt" de pan onder de bol zodat de bovenarm niet omhoog kan shiften. Door een verandering van de “krachtarm” kan de grote schouderspier (deltoid of delta spier) de functie van de schouderpezen overnemen en zo bekomen we toch een sterke verbetering van de actieve beweging in het schoudergewricht.

De revalidatie is erop gericht het schoudergewricht soepel te houden en de kracht van de omgevende spieren te versterken. We moedigen u aan om de schouder, zodra de pijn dit toelaat, te gebruiken voor dagelijkse activiteiten.

Een schouderprothese wordt geplaatst via een operatie onder algemene verdoving, soms gecombineerd met een zenuwblokkade.
De chirurg maakt een insnede aan de voorzijde van de schouder om het gewricht te bereiken.
De beschadigde delen van het gewricht, zoals de humeruskop en eventueel de kom, worden verwijderd.
Daarna worden de prothesecomponenten ingebracht: een metalen kop op de bovenarm en eventueel een kunststof kom in het schouderblad.
Afhankelijk van de situatie kan gekozen worden voor een anatomische of een omgekeerde schouderprothese.
De onderdelen worden stevig vastgezet, vaak met of zonder botcement, zodat ze goed kunnen ingroeien of verankeren.

Intensieve revalidatie is noodzakelijk na deze ingreep.

Praktisch

	Verblijf Opname van 2 tot 3 dagen. Nuchter binnenkomen de dag van de ingreep
	Anesthesie Algemene verdoving met interscalenusblok.
	Duur operatie 1 tot 1,5 uur
	Wondgenezing De draadjes moeten verwijderd worden op de raadpleging orthopedie (gipskamer) na twee weken.
	Wondverzorging Droog aseptisch verband tot verwijderen ven hechtingen
	Thuisverpleging Voorschrift wordt voorzien voor hulp bij wassen en kleden.
	Wassen Wonde 2 weken droog houden
	Immobilisatie Draagdoek voor 2 weken. Mobilisaties zijn wel onmiddellijk toegelaten!
	Kinesitherapie Ja, na 2 weken.
	Sporten Wandelen: onmiddellijk. Hometrainer: 2 weken. Zwemmen: 6 weken. Buiten fietsen en joggen: 8 weken.  Andere sporten: 3 maanden
	Autorijden Na 6 weken
	Volledig herstel 3 tot 6 maanden